من آدم غرغرویی هستم. نه این ک دلم بخواهد، ولی هستم! بیریخت اهل پیاده روی نیست. همه ی انرژی اش را صرف دویدن دنبال آن توپ می کند و این همان چیزی ست ک لج مرا در می آورد... این ک اولویتش آن توپ تومخی باش

مثلا وقتی کار دارم می آید کنارم می ایستد، نزدیک نزدیک.. بعد می گوید خودتو نچسبون ب من... فاصله می گیرم می گویم: تو چسبیدی! دوباره می آید نزدیکتر و باز بدون خنده، جدی می گوید: گفتم نچسب! آن وقت خنده ام